توسعه-پایدار

توسعه-پایدار


توسعه پایدار

بر اساس تعریف کمیسیون جهانی محیط زیست و توسعه، توسعه پایدار عبارت است از توسعه‌ای که نیازهای کنونی را برطرف می‌کند بدون آنکه توانایی نسل‎‌های آینده را در برآوردن نیازها خود به مخاطره افکند.

توسعه پایدار شهری

یک شهر یا محدوده شهری آستانه ظرفیت معینی دارد در صورتی که بیش از ظرفیت از آن استفاده گردد و استانداردهای مشخص شهری، زیر پا گذاشته شود، افت کیفیت محیط در آن شهر اتفاق می‌افتد. از جمله مفاهیم مهم در مبحث توسعه پایدار شهری، ظرفیت زیست محیطی است، که نیاز است برای آن روش‌های قابل اجرا در نظر داشت و در این حوزه ایجاد تجربه کرد. محدودیت‌های زیست محیطی، مقیاس شهرها و سکونتگاه‌ها را با ویژگی‌های محلی آنها می‌توان تعیین کرد و برای کاربرد مفهوم ظرفیت محیطی باید عوامل محدود کننده را به عناصر خاص محلی ارتباط داد و ضروری است ارتباطات متقابل میان محیط فیزیکی و کالبدی و فشارهایی که تقاضا در تمامی بخش‌های مختلف فعالیت در محیط زیست به وجود می‌آورد بررسی شود.

عادت انسان امروز به ماشین را نمی‌توان به این زودی از او گرفت و این امر نیازمند گذر زمان و تبیین پارادایم جدید زندگی به جای شیوه زندگی ماشینیسم دارد. لذا می‌توان گفت آموزش و فرهنگ‌سازی مؤثر است و در عین حال ترسیم کالبدی منطبق با سیاست‌های پایداری شهری در طولانی مدت نیز مؤثر خواهد شد. سیاست‌های مسکن و الگوی حمل و نقل شهری، توسعه فضای پیاده محور و دوچرخه‌سواری و افزایش تسهیلات خدمات شهری از سیاست‌های اساسی پایداری شهری می‌تواند باشد، در همین رابطه استفاده از انرژی‌های نو در امر شهر و بازیافت و استفاده از منابع موجود در عرصه‌های مختلف باید مورد توجه باشد.

به طور کلی توسعه پایدار شهر وابسته به توسعه تعاملات پایدار، ارزنده و نظام‌وار انسان با انسان (در ابعاد مختلف) و انسان با محیط (در بعد طبیعی و اکولوژی) آن می‌باشد. تعاملاتی که بر اثر آن در طول زمان، شهر از نظر زیست محیطی قابل سکونت، از نظر اقتصادی با دوام، از نظر اجتماعی هم بسته و از نظر کالبدی زیبا و دیدنی می گردد.

 

دیدگاهی یافت نشد

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *